ارتباطات کوانتومی
ارتباطات کوانتومی (Quantum Communications) شاخه‌ای از علم و فناوری است که از اصول مکانیک کوانتومی برای انتقال اطلاعات و ایجاد ارتباطات امن بهره می‌گیرد. این حوزه بر ویژگی‌هایی مانند برهم‌نهی، درهم‌تنیدگی و اندازه‌گیری کوانتومی تکیه دارد و امکان توسعه روش‌هایی را فراهم می‌کند که با روش‌های متداول ارتباطی تفاوت‌های بنیادی دارند. یکی از مهم‌ترین کاربردهای آن، توزیع کلید کوانتومی (QKD) است که به دو طرف اجازه می‌دهد کلیدهای رمزنگاری مشترکی ایجاد کنند و با استفاده از اصول فیزیک کوانتومی، امکان شناسایی برخی انواع شنود را فراهم آورند. ارتباطات کوانتومی همچنین شامل انتقال و توزیع حالت‌های کوانتومی، درهم‌تنیدگی میان سامانه‌های دور از هم و توسعه شبکه‌های کوانتومی است. این فناوری می‌تواند در آینده زمینه‌ساز ارتباطات امن پیشرفته، اتصال پردازنده‌های کوانتومی و ایجاد زیرساخت‌هایی برای اینترنت کوانتومی شود. بااین‌حال، انتقال اطلاعات کوانتومی با چالش‌هایی مانند تلفات فوتون، نویز، محدودیت فاصله و دشواری ذخیره‌سازی و توزیع درهم‌تنیدگی روبه‌رو است؛ ازاین‌رو، توسعه تکرارگرهای کوانتومی، حافظه‌های کوانتومی و فناوری‌های فوتونیک از زمینه‌های مهم پژوهش در این حوزه به شمار می‌روند.
