سنجش میزان تصادفی‌بودنِ ذاتیِ حالت‌ها و اندازه‌گیری‌های کوانتومی

در این ارائه، برای ارزیابیِ میزان تصادفی‌بودن ذاتیِ کوانتومی ابتدا یک چارچوب کلی معرفی می‌کنیم که با آن می‌توان بیشترین توانایی یک شنودگر را در حدس‌زدنِ خروجی‌ها محاسبه کرد؛ چارچوبی که امکان وجود هم‌بستگی کلاسیکی یا کوانتومی او با حالت ورودی و یا با خودِ اندازه‌گیری را نیز در نظر می‌گیرد. سپس میزان تصادفی‌بودنِ ذاتی یک حالت مخلوط را محاسبه کرده و نشان می‌دهیم چه اندازه‌گیری‌هایی این مقدار را بهینه می‌کنند. در ادامه، تصادفی‌بودن ناشی از اندازه‌گیری‌های نویزی را به همراه حالتهای بهینه متناظر با آنها به‌دست می‌آوریم. در پایان نیز نشان می‌دهیم که ترکیب نویز در حالت و نویز در اندازه‌گیری می‌تواند قدرت حدس‌زدن شنودگر را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد.